Կարճատեւ, բայց ծանր հիւանդութիւնց յետոյ, 1963 թ. Նոյեմբեր 14-ի գիշերը, Թեհրանի թիւ մէկ զինւորական հիւնադանոցում, իր մահկանացուն կքնեց Աբրահամ Յովակիմեանը, որ յայտնի էր Աբրահամ խան Բախտիարի անունով:
Այդ գիշեր, մեզնից յաւիտենապէս հեռացաւ տիպարն այն հայ մարտիկի, որ պատանեկան հասակից, զէնքը գրկած, անվերապահ նւիրումով սլացաւ պայքարի եւ կռւի այն բոլոր ճակատները, ուր Հայ Յեղափոխթիւնն էր կանչում եւ այն բոլոր վայրերը, ուր Հայ ժողվորդին սպառնացող վտանգն էր պահանջում:
Բարի գործքով կամ արութեամբ հռչակուած ընտիրները, կեանքի բնականոն ընթացքը աւարտած եւ ի կենդանութեան անմահութիւն նուաճած ըլլալով հանդերձ, իրենց մահով խոր սուգ մը կ'առաջացնեն երախտագէտ բազմութիւններու սրտին, կրկնակի սուգ մը՝ մեկնողին համար, մնացողին համար:
Ընկերներ:
Տաճիկները ոտքի տակ տալով զինադադարի պայմանները, վերսկսել են պատերազմական գործողութիւնները Հայաստանի դէմ:
Պարզ է, որ տաճիկները չեն կամենում հաշտութիւն կնքել մեզ հետ:
Հոգելոյս Եղիշէ եպ. Չիլինկիրեան 1899-ին, Աղբիւր-Սերոբի նահատակութեան թուականին, Բաղէշի վիճակին առաջնորդն էր: Ստորեւ կուտանք հատուած մը իր «Յիշատակներ»էն, լոյս տեսած զատ հրատարակութեամբ, 1920-ին, Աղէքսադնրիա: «Հայրենիք»
Աղբիւրի եւ իր քաջարի խումբին գոյութիւնը կառավարական շրջանակներու բուռն մտատանջութեան նիւթն եղած է ժամանակէ մը իվեր:
Նոր կուսակալը Պօլսէն եկած ատեն յատուկ հրահանգ ստացած էր հնար եղածն ընել Աղբիւրը ողջ կամ մեռած ձեռք ձգելու համար:
Նոր տարի է... Համայնական մեծ տօն... Եւ ինչ որ գլխաւորն է հաշւետւութեան օր: Հաշւետւութիւնը ամբողջ մի տարւայ երկար օրերի, շաղկապւած ո՛չ միայն մարդու անհատական կեանքի պայմաններու հետ այլ եւ իրեն անմիջապէս շրջապատող եւ աւելի հեռուն գտնւող դէպքերի ու երեւոյթների յիշատակներով:
Երկարատեւ եւ ծանր հիւանդութիւնից յետոյ, հոկտեմբեր 7-ի առաւօտեան ժամը 6ին վախճանուեց տիկին Անահիտ Եփրեմը: