ԴՐՕՇԱԿ

Երէկ, փետրւար 29ին, հողին յանձնեցինք սիրելի Յովսէփ Մովսիսեանին: «Հայրենիք» ամսագրի ընթերցողները քաջածանօթ են Սարգիս Կուկունեանի արշաւախմբին մասնակցող Յովսէփ Մովսիսեանին, որի յուշերը լյոս տեսան ամսագրի 1933 դեկտեմբեր ամսից մինչեւ 1935 ապրիլ ամիսը՝ «Յուշեր Կուկունեան արշաւախմբից» խորագրով:

Ձախին՝ Ստեփան Թադէոսեան (Սամսոն) եւ Գասպար Յակոբեան Իննուսնական թուականի վերջերին՝ Ատրպատականում, հայ հասարակական կեանքը «Մեծ Գործի» գաղափարական աշխատանքները, գտնւում էին իրենց ամենաթոյլ շրջանում: Արմենական և հնչակեան կուսակցութիւնները արդէն դադարել էին որևէ աշխատանք կատարելուց և այլեւս չէին ներկայացնում կազմակերպուած կուսակցութիւնը, իսկ նրանց մնացորդները խարխափում էին անորոշութեան մէջ:

Ուրախ ենք անշուշտ որ Հայատանի կուսակցապետական շրջանակներուն մէջ երբեմնի ուրացումները որոշ չափով մեղմացած են եւ այսօր իր իսկակա՛ն պատուանդանին վրայ է Անդրանիկը՝ հայրենիքի մէջ:

Ահ ա երեսուն տարի է, որ անձկութեամբ կը հետեւինք ձեր քայլերուն, օտարութեան մէջ: Ոչ գուրգուրանք պակսեցաւ, ոչ հրահանգ: Ոչ ալ աշխատանք: Երբեմն կծու խօսքեր ալ արտասանուեցան, միշտ ձեր բարիքին համար: Չափահաս էք արդէն, եւ գիտէք, որ ժամանակներ մեզի չեն սպասեր:

Աստղ մըն էր հայ հայդուկներու շքեղ շարքերուն մէջ: Պարսկաստան, Խոյի մօտ, Բեդղավար գիւղը, պատմական Աւարայրի դաշտին մէջ Ազատականներու, Կառավարականներու հետ մղւած կռւի միջոցին 1911 թ. փետրւարին, ինկաւ մեր կտրիճ ընկերը հերոսական մահով:

Արամ Յակոբեանը մշեցի էր: Ձորու թաղի համեստ ընտանիքի մը զաւակը: Ծնած է 1883 թւին: Միացեալ Կեդրոնական Վարժարանէն դեռ նախնական կրթութիւնը չստացած՝ ասպարէզ իջաւ գոյութեան պայքարը մղելու: Որպէս տան անդրանիկ զաւակ և երէց եղբայր՝ պարտականութիւն մը զգաց իր ձեռքի աշխատանքով թեթևցնելու ընտանիքի հոգերը, որ ամբողջութեամբ ծանրացած էին իր հօր՝ Յակոբի ուսերուն: Մեծ սիրով մը կապւած էր տանն ու ընտանիքին:

Հայոց նորագոյն պատմութեան ամենէն շքեղ թուականներէն մէկը: Անցած է արդէն երեսուներկու տարի, եւ, հակառակ ուրացումներու եւ դատապարտութեան խօսքերու, երթալով նոր փայլ կը ստանայ ան, իբրեւ ազատութեան թուական:

Հեռաւոր երկնքի տակ, հեռո՜ւ այն երկրից ու ժողովրդից, որոնց վերածնման համար նա չէր խնայել իր հոգու ու մտքի ամբողջ կարողութիւնը, կնքեց իր մահկանացուն հին սերնդի ամենալաւ ու համակրելի ներկայացուցիչներից մէկը – Յովնան Դաւթեանը:

Վասպուրականի Կեդր. Կօմիտէի որոշմամբ տէռօրի ենթարկւեցաւ յայտնի մատնիչ Խաչիկ Սէմէրճեանը փետրւար 2/15-ին կիրակի երեկոյ ժամը 11-ին: Տէռօրիստը ազատ է: «Դրօշակ» - Ապրիլ 1903 Թիւ 4 (135)

Ստեփան Զօրեան (Ռոստոմ), դուստրը՝ Թագուհի, կինը՝ Եղիսաբէթ Մելիք-Շահնազարեան Այս տարուայ Փետրուար 13-ին Ժընեւում իր մահկանացուն կնքեց տիկին Եղիսաբէթ Զօրեան, կրթական-հանրային ասպարէզի վրայ տասնամեակներ շարունակ անձնուիրաբար գործած հազուագիւտ հայուհիներից մէկը՝ համալսարանական կրթութեամբ: Կեանքի ընկերը Ստեփան Զօրեան – Ռոստոմ ի (1867-1919), Հ. Յ. Դաշնակցութեան հիմնադիրների երրորդութեան կրտսերագոյն անդամի:

Ընկեր Աւետիս Ահարոնեանը՝ լուսանկարուած այն ձեռնարկին, որուն ընթացքին կաթուածահար եղաւ «Ալիք» 1934, Թիւ 141 Փետր. 11-ին կէսօրէ վերջ Բերբան Մարսէյլ-ի սրահին մէջ 2000-ի չափ կարգապահ բազմութեան մը առջև Ա. Ահարոնեանը «Հայ Մշակոյթի» մասին խօսած ատեն, գլուխն արեան խուժում մը ունեցաւ, ներկայ բազմութիւնը արցունքի և կսկիծի մէջ ձգելով: ...

Նշան Պէշիկթաշլեան   Սօսէ Մայրիկ, Ծնար Տարօն-Տուրուբերան նուիրական նահանգի Նեմրուտ լերան լանջին, Բզնունեաց գաւառի՝ Թեղուտ աւանին մէջ: Պիտի զարմանայի եթէ այլ տեղ ծնած ըլլայիր: Հերոս գլխաւորդ՝ գլխագիր ընկերդ ալ ծնաւ նոյն նահանգին ու նոյն լերան Սոխորդ գիւղակին մէջ:

Դրօ եւ Մարտիրոս Նկարը՝ ՀՅԴ Պատմութեան Թանգարան-Հիմանդրամ ին Այս տարի լրացաւ մեր մեծանուն ընկեր Եփրեմի մահւան քսանամեակը, որը ոգին էր պարսկական յեղափոխութեան: Պարսկական յեղափոխութիւնը, որ ուռճացաւ և մեծացաւ Հ. Յ. Դաշնակցութեան զօրաւոր շնչի տակ, բացի Եփրեմից խլել է մեզնից և մի քանի տասնեակ ուրիշ անձնազոհ և գաղափարական ընկերներ, որոնց մէջ իր ուրոյն տեղն ունի Մարտիրոս Չարուխչեանը, որը նահատակւեց 1909 թ. փետր. 7ին (հին տոմարով) , Թաւրիզի շրջանի Ալւարի կռւում:

ՎԱՆ, Փետր. 24 Հեռագիրները ի հարկէ գուժեցին ձեզի՝ պատահած ծանր դժբախտութիւնը, զարհուրելի դաւաճանութեան մը հետևանքով:

Փետրւար 4-ին, երկարատեւ հիւանդութիւնից յետոյ, յառաջացած տարիքում, ընկ. Եգորը կնքեց իր մահկանացուն: Նա՛ գանձակեցի է Բանանց գիւղից,  ծնած էր 1867 Յունուար 13-ին : Գնդապետի աստիճան ունէր: Նրա եղբայրն է Ռուսաստանի պետական Դումայի՝ հայ ժողովրդից ընտրւած Ն. Տէր Աւետիքեանը: Նախքան զինւորական ծառայութեան անցնելը, ընկ. Եգորը ուսանում էր Ժընեւի (Զւիցերիա) համալսարանում, որն աւարտելուց յետոյ, անցնում է Բելգիա ու մտնում համալսարան եւ աւարտում իրաւաբանական ֆակուլտէն:

Փետրւար 3-ին, երկարատեւ եւ ծանր հիւանդութիւնից յետոյ, կնքեց իր մահկանացուն, մարտական սերնդի ներկայացուցիչ ընկ. Ե. Պահլաւունին: