Երէկ, հեռագիր մը կը գուժէր մեր ազգային, անզուգական հերոսներէն՝ Սողոմոն Թէհլիրեանի մահը, Սան Ֆրանսիսքոյի լաւագոյն հիւանդանոցներէն մէկուն մէջ:
Քանի մը օրէ ի վեր, տեղեկացած էինք թէ կաթուած մը անգործութեան դատապարտած էր իր մէկ կողմը, թէեւ բարելաւման նշաններ կը տեսնուէին:
21 Մայիս 1969ին, Լիբանանի մէջ մահացաւ Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան վերջին վարչապետ, 1921 թուականի «Հայրենիքի Փրկութեան Կոմիտէի» ղեկավար, ՀՅԴ Բիւրոյի երկար տարիներու անդամ, վաստակաշատ մտաւորական Սիմոն Վրացեանը: Կը ներկայացնենք իր մէկ յօդուածը հրապարակուած 1947 թուականին:
ՄԵՐ ԶԻՆՒՈՐԱԿԱՆ
ԶՈՀԵՐԸ
ՏԱՐՕՆ
Գոմսայ Կորիւնը
Գոմսայ Կորիւնը յայտնի էր եւ Իսրօ անունով: Բնիկ Մշոյ Գոմս գիւղէն էր, հարուստ ընտանիքէ: Կրթութիւնը կառնէ Ս. Կարապետի դպրոցը: Քսան տարեկան Իսրօն կը դառնայ գիւղապետ, շնորհիւ Հրայրի կը դառնայ Դաշնակցական, անոր աշակերտն ու երկրպագուն: Դաւաճան Աւրանաց Կարապետ վարդապետի տէրօրը կը գործադրէ, կը մասնակցի ֆէտայիներու կռիւներովնշ կը ձերբակալւի եւ Մուշի մէջ կը բանտարկւի 101 տարւան պատիժով, բայց կը ծակէ բանտին պատը եւ կը փախչի Սասուն, ուր նեցուկ կը դառնայ Հրայրին:
 |
| Նկարները՝ ՀՅԴ Պատմութեան Թանգարան-Հիմնադրամին |
Ամէն ինչ, ամէն ինչ նրա մէջ մատնում էր հերոսին:
Տաք կարեկցութիւն դէպի իրաւազուրկն ու թոյլը, ֆանատիկ սէրը՝ դէպի իր ցեղն ու նրա գուրգուրած ազատութիւնը, բիբլիական անշահասիրութիւն ու համեստութիւն, վտանգի ու մահուան բացարձակ անգիտացում, ռազմական անսահման էնտուզիազմ. ահա հերոսը, ահա Քեռին...
I
Հայր Աբրահամնը ծնւած է 1865ին Ջալալ-Օղլիում (Ստեփանավան). Նախնական կրթութիւնը ստացել է տեղի Ազգային դպրոցում. աւարտելէն ետքը անցնում է Ափխիս, ուր պատրաստւում է պետական դպրոցի քննութեան. Ապա մտնում է Շուշի Րէալական Գիմնազիոնը, ուր վերջացնելէն ետքը գնում է Մոսկվա եւ մտնում է Պետրովըսկու Բազումովսկայա-Գիւղատնտեսական Ճեմարանը: Այս Ճեմարանը ռուս-քաղաքական ու հասարակական կեանքում կատարել է ամենէն խոշոր դերը. այնտեղէն դուրս են եկել ամենէն նշանաւոր գործիչները, որոնք կերտել են ռուսաց յեղափոխութիւնը:
