Վահան Մանուէլեան

Ո՞վ կարող էր գուշակել, որ այդ համեստ, լռիկ երիտասարդը իր հանդարտ, անյոյզ տեմպերամենտով կը նետւէր յանկարծ կեանքի ամենայորձանուտ հոսանքի մէջ, կը դառնար Սասունի դիւցազներգութեան ամենապատկառելի դէմքերից մինը:

Քեռին

Անհնարին է «Աշխատանք»ի սուղ էջերում մի առ մի պատմել Քեռու բովանդակալից գործունէութիւնը՝ իր հարազատ ժողովրդի համար:

Նիկոլ Յարութիւնեան

ՆԻԿՕԼ

Սպանւեց Եփրեմի հետ: Ղարաբաղի Վարանդա գաւառի Աշան գիւղից է, 27-30 տարեկան: Հայ-թիւրքական ընդհարումների ժամանակ գործել է Բագւում, Հիւսիսային Կովկասում և Ղարաբաղում: Եփրեմի զօրաբաժնի մէջ, նրա խմբապետներից մէկն էր:

Մեռաւ. Գ. Զօհրապ

ԵՓՐԵՄ (Մահւան Քսանամեակի Առթիւ) (1912-1932)

Արեւելքի տարեգրութեանց է՛ն մեծ եղելութեան եւ է՛ն մեծ թւականին առջեւ ենք:

Սուգ մը չէ այս մահը. Աւելի մեծ բան մը որ անուն չունի,– ծերունի եւ դողդոջուն Արեւելքի վերջին մարող լոյսը:

Մեծ Անհատները. Ռ. Զարդարեան

ԵՓՐԵՄ (Մահւան Քսանամեակի Առթիւ) (1912-1932)

Ասպետ, այո՛, բայց բախտախնդի՞ր: Ո՛չ, եւ հազար անգամ ո՛չ:

Մեռնող կտրիճը իր զէնքը չծախեց Զօրաւորին, ոչ ալ իր խիղճն ու արիւնը՝ ո՛եւէ Իշխանի, ո՛եւէ գահակալի,– որպէսզի դիակներու սանդուխով ան բարձրանայ դէպի փառքի բարձունքը:

Դէպի Իրանի Պանթէոնը. Է. Ակնունի

ԵՓՐԵՄ (Մահւան Քսանամմեակի Առթիւ) (1912-1932) 

Որքա՛ն լեցուն էր այդ կեանքը:

Հազիւ աղուամազ բուսած երեսին, 22 տարի առաջ, երբ Տանջանքի վաթանից «հաւարը» հնչեց, նա էլ, թոթովախօս մի յեղափոխական, այնտեղ վազեց, Կուկունեանի խմբի հետ:

Ընկած Զինւորի Յիշատակին. Ս. Զաւարեան

ԵՓՐԵՄ (Մահւան Քսանամմեակի Առթիւ) (1912-1932) 

Իրանի խորքերէն է, որ այս անգամ կուգայ կսկծեցուցիչ լուրը:

«Սահմանադրական բանակը յաղթական. հրամանատարը սպանւած»:

Հերիք չէին Մայր-Երկրի, հայ-թրքական ընդհարումների և այլ բազմաթիւ զոհերը, այժմ էլ հայ արիւնը կը թափւի հեռաւոր Պարսկաստանի մէջ: Կարծես քիչ էին մեր ներքին, ազգային ցաւերը, այժմ էլ հայ ուսի վրա կը ծանրանայ դրացի ժողովուրդի ապագայի հոգսը...