Յունւար 14-ին, երկարատեւ հիւանդութիւնից յետոյ, Ժընեւում վախճանւեց ընկ. Անտոն Գոշը – «Դրօշակ»-ի Տեար Անտոնը:
Ծնւելով 1849 թ. դեկտեմբերին Խոտօրջրում՝ 3 տարեկան հասակում Անտոն Պոյաճեանը (նրա իսկական անունը) տեղափոխւում է Կարին, ուր եւ ստանում է իր կրթութիւնը:
Գրեց՝ Դրօ
Գոյժը Փարիզից է. սոյն տարւայ յունւար մէկին, թեթև հիւանդութիւնից յետոյ, իր Մօնմարանսի բնակարանում յաւիտենապէս աչքերը փակել է Աբրահամ Գիւլխանդանեանը:
Դառնութեան և վշտի ծանր ճնշման տակ ուժասպառ ընկել է այն հսկան, որ համակ կորով և եռանդ, շարժում և գործ, իր ամբողջ էութեամբ նւիրւած էր հայ ժողովուրդին:
Անունն իսկ իր մէջ զաւեշտով մկրտուած էր: Երբ հայ յեղափոխական շարժման մէջ կը մտնէ, կը տեսնէ իր ընկերները, որպէս ծածկանուն առած են «Ամպրոպ», «Շանթ», «Մրրիկ», «Կայծակ»:
«Իսկ քու անո՞ւնը», հարցուցին ինծի:
«Ուզեցի հին մոռցուած անուն մը տալ, որ առանձին նկարագիր չունենայ եւ կատակ մը ընելու դիտաւորութեամբ ըսի – ՄԱԼԽԱՍ: Այդպէս ալ մնաց», կը պատմէր Մալխաս իրեն յատուկ հիւմորով:
Հարցադրումը կու գայ դարձեալ մեր նորագոյն մտաւորականութեան ներկայացուցիչներէն (աջ կամ ձախ): Ըստ էութեան՝ նոր հարցադրում մը չէ անշուշտ: Նոր է միայն ըստ ձեւի: Յամենայն դէպս, հիմնական հարցադրում մըն է եւ եւ կը պահէ իր այժմէականութիւնը:
Վանի վերջին դէպքերու հետեւանօք քաղաքէն դուրս ելած երեք ընկերներ՝ Տիգրան Տէրոյեան (Վազգէն), խմբապետ շատախցի Միքէօ եւ վանեցի Արշակ յունւար 2-ին (ն.որ տ.ոմարով) Կուռուբաշի դաշտին մէջ կռւի կը բռնւին զիրենք հետապնդող 200 զինւորներու եւ ոստիկաններու հետ: Երեքն ալ կ'իյնան հոն քաջի մահով: Թշնամիին կորուստն անյայտ է:
«Հայրենիք» Երեւանէն նոր ստացուած մասնաւոր նամակէ մը կը տեղեկանայ, թէ այնտեղ մեռած է 1943 թուին, ճիշդ չորս տարի առաջ, Սէրգէյ կամ Սարգիս Մեհրապեան, յեղափոխական անունով յայտնի Խանասորի Վարդանը: